ALBRECHT DURER
Czy można „zanotować” żywioł? Kolekcjonować te przeżycia, których doświadczamy wobec potęgi natury? Albrecht Dürer obudził się kiedyś z koszmarnego snu: (…) Przyśniło mi się jak chlusnęło z nieba mnóstwo wody. Pierwszy potok dotknął ziemi o cztery mile ode mnie, z wielka siła i szumem rozprysnął się i zatopił ziemię (…) Woda spadała z takiej wysokości, że wydawało się, iż płynie nieprzerwanie. Jak tylko potok uderzył w ziemię i woda zaczęła przybliżać się do mnie, zaczęło padać z taką szybkością, wichurą i wzburzeniem. Że przeraziłem się, drżałem na całym ciele i długo nie mogłem się uspokoić (…) Dürer przedstawił tą wizję w liście do przyjaciela na akwarelowym szkicu – na horyzoncie złotej ziemi roztrysnęła olbrzymia granatowo-szara struga wody rozlewając się po odległych równinach. Ciemnoniebieskie strumienie spływają wzdłuż płaszczyzny papieru jak gdyby pochłonąć chciały także patrzącego.
Artysta zapisał fragment nieogarniętego żywiołu, zamknął go w kopercie, aby ktoś mógł poczuć to same napięcie.
Nieśmiało podejmuję próbę utrwalenia własnych doświadczeń z naturą. Aby ktoś patrzący na Zielniki ujrzał nie płaską przyrodniczą ilustrację, lecz nasycone autentyczna emocją zapisy osobistych wspomnień.